Het laatste concert van de tour Dichtbij zou in Den Haag zijn en daarvoor had ik op de valreep nog een kaartje kunnen scoren. Zo’n laatste is altijd wel extra bijzonder en daar wilde ik gewoon bij zijn.
Dat ik daardoor het, voor mij hele dichtbije concert in Utrecht moest missen, nou ja, dat was dan maar zo. Mijn portemonnee was leeg, mijn budget hartstikke op en het was goed zo.

Totdat Marc me via whatsapp vroeg of ik twee kaartjes voor Utrecht voor hem en Nancy op kon halen in Nieuwegein. Tja.... toen kriebelde het best even maar ik krabde en het was snel weg. Maar jullie kennen Marc niet zo goed als ik en hij kwam met allerlei voorstellen. Vervolgens begon het stalken; mailtjes, printscreens van Marktplaats in mijn Whatsapp, sms’jes. Hij hield maar niet op. 
Dan kun je twee dingen doen... Of je negeert het gevoel van die hele lege portemonnee en je bedenkt je dat je vrienden je graag zien en graag in je buurt zijn of je besluit gewoon niet te gaan. Als zachtgekookt ei koos ik uiteraard voor de eerste optie, gooide al mijn kleingeld steeds in een spaarpot, Marc vond een kaartje en ik kon het kopen.
Later bleek dat Marc me een hele grote dienst bewees want Marco werd ziek, de concerten verplaatst en Den Haag bleek helemaal niet het laatste concert te zijn maar juist Utrecht!

Ik moest werken die dag en wat is het dan fijn dat we, dankzij Marco, de kans hebben iets eerder naar binnen te gaan. De vrouw van mijn favoriete stalker, Nancy van Marc dus, zou met me mee naar binnen gaan en dat zorgde ervoor dat ik in alle rust *kuch* op kantoor zat. Vanaf de 7e verdieping waar ik werk kan ik Vredenburg bijna zien, mijn blik ging steeds naar het raam en om exact maar dan ook exact 5 uur racete ik de deur uit.

Twan had dorst, Marc had dorst, Julian had dorst en Ine zag een wijntje ook wel zitten dus nog maar net koud(!) aangekomen bij het koude Vredenburg zaten Twan en ik alweer in mijn auto op zoek naar wat nattigs. Alsof het buiten niet nat genoeg was, maar ok, van dat soort nattigheid word je dan net weer minder blij! ;-)

De wijntjes en biertjes kwamen mee terug, Ine, Linda, Nancy en ik werden binnengelaten en we testten onze camera’s nog even op elkaar onder het genot van een droge witte en volle rode.

Over het concert zelf, ja kom op, wat moet je daar over zeggen? Ik word altijd zo, zó enorm blij als ik Marco zie en hoor zingen, mijn vriendjes om me heen zie genieten, de blikken, de zinnetjes die alleen voor jou gezongen lijken te worden... Blij, blijer, blijst.....

Na afloop was het koud buiten, en nat, en koud, en druk, en nat, en heel, héél koud. Ik moest werken de volgende dag en had besloten het niet te laat te maken. Nancy wilde echter graag een foto van haar en mij met Marco en iedere keer bedacht ik me dat ik toch echt naar huis wilde. Dat ik het koud had, dat ik nat werd, dat de wekker vroeg ging maar ja, ik vind Nancy zo lief. En Marco ook hoor, echt, maar ik had het koud en werd nat, enzo...

Ine en ik doken samen mijn auto in en gebruikten het warme-billen-knopje, mijn favoriete knopje en het maakte het wachten wat fijner. Dat we gewoon misten dat Marco er was was wel weer een moment waar je bij had moeten zijn!

De foto die Nancy graag wilde hebben is er, Marco gooide er, ik was net jarig geweest, een hele fijne verjaardagsknuffel in de deal bij in en hoewel dat best een heel warm gevoel gaf duurde hij me gewoon veel te kort om er echt heeeeeeel warm van te worden. ;-)
Wonder boven wonder vertrok ik gewoon nog eerder dan Marco! Zo, dat kan dus! Maar ja, ik was koud en nat enzo, en de wekker ging zo vroeg....

Ik vond de hele tour heerlijk, zou hem zo weer overdoen maar dat wachten in die kou....?? Ik ben ervoor om over een paar maanden nog eens te testen of wachten dan aangenamer is, moeten jullie wel even allemaal driftig op die poll stemmen want ik wil best nog wel eens héél Dichtbij en dan wèl bij iets aangenamere temperaturen!

Het is vakantie, mijn man is aan het werk en de kinderen en ik hebben heerlijk uitgeslapen. Eenmaal uit bed pak ik, zoals elke dag, allereerst koffie. Ik loop weer naar boven, gooi ochtendjas aan de kant en kruip weer fijn onder de dekens voor deze eerste kop koffie van de dag.

Dan roept de douche me, ik spring eronder, kleed me aan en kijk in de kamer van mijn dochter. Mijn niet meer zo kleine, 12-jarige puber in wording, ligt nog heerlijk in haar bed... om half twaalf!

Ik ruim hier en daar op, pak sopdoek en stofzuiger, werk wat was weg, zet de laptop vast klaar op zolder als Sanne naar boven komt lopen. “Mam, ik kan geen leuk zwart t-shirt meer vinden, mag ik er eentje van jou pakken?”
En ik denk: “Oh help, daar gaan we alweer!”

Terwijl ik haar, welja, bh’tjes en slipjes tot setjes vouw komt ze weer naar boven. De paardenstaart die ze eerst dagelijks droeg heeft plaatsgemaakt voor een wilde losse coupe, in haar oren grote oorbellen, een zwarte legging, zwart rokje en MIJN t-shirt. Daarover haar, jawel, nieuwe leren bikerjasje.
“Mam, die cd van jou, van die man die zo lekker zingt, waar heb je die gelaten?”

Ik hoop nu natuurlijk dat ze het over Marco heeft al is de combinatie lekker dan niet iets dat ik uit haar mond wil horen. Ik opper dus ook dat de cd’s van Marco gewoon in de kast beneden staan en de andere helft in de auto ligt.
“Nee mam! Die andere cd, die je bijna altijd in de auto draait, die man die zo héél lekker klinkt!” (En eruit ziet.... denk ik....).

God, wat gaat ze hard.....

Opeens schiet een liedje van die man die zo lekker zingt door mijn hoofd....



“Stop this train.....”

...... die o zo trotse blik van een coach voor dit nachtegaaltje uit zijn team.....



Gisteravond, Den Haag, en mooi dat ik Dichtbij was!

Ik ben net zomin voor de winter gemaakt als voor vroeg opstaan, voor witlof en een leven zonder koffie. Ik hou gewoon niet van kou, van kleumen en vernikkelen en dikke lagen kleding. Ik hou van zon, jurkjes, slippertjes, blote benen en schouders, terrasjes en blote voeten in het zand...

En ok, zoals het dit weekend was, stralend weer, een ijsbaan die open is en dan ook nog eens de combinatie met sneeuw, mijn hemel wat werd ik daar blij van! Albert was de hele dag naar vrienden, de kinderen en ik besloten dat buiten 'the place to be was'.
Ik heb het ontzettend koud gehad, dacht dat mijn tenen los in mijn schoenen lagen maar van alle 'plaatjes' om me heen werd ik vanzelf warm van binnen en daar is geen woord, wat, geen letter van overdreven!

*mouseover!* 

 

 

 

...... zo'n luie zondag, zegt mijn man ineens....


En ik denk......

	..... lijkt me heerlijk!

Een paar weken geleden zag Sanne de aankondiging dat we kaarten konden kopen voor The Voice Kids, The Battles. Eigenlijk wilde ik niet gaan, de Eneco was net voor 1.100 euro gespekt, mijn auto moest een APK en we moeten gewoon even goed op onze uitgaven letten.
(Niet wetende dat vlak erna een irritant oranje lichtje op mijn dashboard niet alleen de APK vervroegde maar tevens mijn spaarrekening leegde.)

Sanne gooide behalve haar charmes en haar grote nicht ook haar spaarpot in de strijd. “Aaaaaah mam, dan betaal ik zelf ook wat mee....” en dat gepaard gaande met twee paar grote smekende ogen van zowel Sanne als Pascale.
En dus ging ik om, bestelde kaartjes en woensdag was het al zover. Van te voren had ik duidelijk gezegd dat we na de opnamen direct naar huis zouden gaan, Sanne moest gewoon om half 9 op school zijn en hoewel nichtje vrij was moest ook ik gewoon aan het werk. Beiden stemden snel in, te snel, had ik moeten bedenken. 

Bij het binnengaan van de wachtruimte scanden de meiden al snel elke mogelijke ingang richting studio. Ik bracht de jassen naar de garderobe, zij vroegen de beveiliging al welke deur straks openging zodat ze daar al konden wachten. Ik moest er erg om lachen, de herkenning!! Ze hadden ‘het spelletje’ al snel door. *trots*
Dat we bij de verkeerde deur stonden, dat vergeef ik ze, uiteraard!

Bij het binnengaan van de studio werden ons plaatsen toegewezen maar Sanne had een beter idee, wees naar de lege eerste rij aan de overkant en bepaalde dat dat een prima plekje was. Die vlieger ging niet op maar weer grinnikte ik. *trots* Onze plekken waren hartstikke goed, mijn tas gevuld met drop, rolo’s, pepermunt, kauwgom en wat te drinken en daar maakten we gretig gebruik van. Wel jammer dat net als ik mijn waffeltje vol heb gestopt daar ineens stuiterballetje Inge is met haar camera, haha!  En toch is ‘ie leuk hoor!

Over de opnamen mag ik weinig zeggen maar wèl dat we het ontzettend leuk vonden. De meeste kinderen staan er zo heerlijk onbevangen, zingen ‘gewoon’ een liedje, zijn natuurlijk best wel zenuwachtig maar ze staan daar allemaal zo leuk te zijn! We waren vertederd, hebben erg moeten lachen en hebben zachtjes mee zitten zingen. Bovenal hebben we zo genoten van die kinderen want wat zijn ze goed!!!

Tussen de opnamen door werd me al heel liefjes gevraagd of we echt direct naar huis gingen en weer grinnikte ik in mezelf. “Ja” zei ik nog. “Dit keer echt hoor!” Ik wist heus wel dat ik te lijmen ben met een natte vinger door die twee en dat ik ze echt wel heel eventjes wilde geven. Ik wil uiteraard best toegeven dat ik ook best nog eventjes wilde wachten al is het als mams best lastig omdat je ook weet dat de volgende ochtend alle wekkers erg vroeg afgaan. Ik kan dat best hebben maar Sanne was al niet heel lekker, had rode blosjes en was moe maar blijven dat wilde ze toch echt. *trots*  “Aaahhh.... mam, héél eventjes?” begeleid door Pascale haar “Sanne is toch niet helemaal lekker en ik ben morgen vrij. Dan mag ze wel thuisblijven en de héle dag bij mij in bed films kijken! Dat vind ik ook heel erg gezellig want ik ben anders helemaal alleen.” 
Tja, wat zeg je als je zo duidelijk je eigen genen terugziet?
We hebben inderdaad gewacht, eventjes maar, met als resultaat dat er twee meisjes en een oudere meid extra blij naar huis reden. Genen, het is toch een mooi iets!!

Heb jij dat ook wel eens gedaan? Je eigen naam door Google geslingerd?

Ik deed het gewoon eens uit nieuwsgierigheid en aangezien ik een naam heb die veel voorkomt kom je de meest grappige dingen tegen wanneer je alleen de kopjes leest. 


Oh??


18 februari 2038 dan zou het mijn tijd zijn? Echt niet, ik ga minstens 90 worden en niet bij nèt 68 stoppen. Gelukkig heeft een naamgenootje dit berekend!


Haha.... euh...... :$


Laten we die alsjeblieft houden op mijn favoriete luchtje, van Gaultier, Classique, alle andere gevallen wil ik niet over nadenken, ok?
Wel leuk, er is een schrijfster met mijn naam, ik houd van lezen. Vraagt om nog meer Google, een andere keer dan want er wacht werk!

Ik eindigde bij een hele tragische maar ook dat is Google. Iemand met mijn naam mocht slechts 15 jaar oud worden en kwam om het leven in Auschwitz op 30 september 1942 samen met haar ouders en vijf broertjes en zusjes. Ik vind het direct een mooi moment om daar even bij stil te zijn want ik, ik kan mijn naam door Google gooien....

X
Es.

Wees niet bang voor een directe overkill op kijn logje maar ik krijg net mail, ja mail, van mijn zoon. Hij loopt bij me door de kamer hoor maar hij kent me heel goed. Als ik iets echt moet onthouden schrijf ik het op of zet een melding in mijn iPhone dus bij deze doet hij dat voor mij, zodat ik het niet vergeet....

Zo schattig....

Hihi....

Hè, hè, hè..... wie is dàt nou weer?

Ik zie het je bijna denken terwijl je je ogen over dit logje laat glijden, is dit niet een grap oftewel Mopje. 
Eehh.. ja, maar eigenlijk ben ik het gewoon, Esther, dus i-Es om het lekker kort te houden.

Ik ga mijn logje nieuw leven inblazen en ik geef toe, dat was hoog tijd! Aangezien we aan een fris nieuw jaar zijn begonnen ben ik ook fris overnieuw begonnen met een andere lognaam maar nog wel altijd met hetzelfde mens dat achter die laptop zit te tikken.

Mijn kinderen leer ik altijd dat wat je belooft je ook moet waarmaken en hoewel ik de pest heb aan het maken van goede voornemens draai ik het om en maak ik er een belofte van. Ik zal hier weer vaker komen dan voorheen. Ok, ik maak het mezelf wel erg gemakkelijk want dat was de laatste tijd bitter weinig maar ik beloof héél veel vaker te komen!

Tot gauw!